Roman Taslakları 3

Bunların topu orospu. Babanı bıraktığımda, Jack'in rüzgarına kapılıp Hindistan'a kaçtığımda sen daha on yaşındaydın. Okumayı sökmüştün, dertsiz bir çocuktun. En azından ben kendime bunu söylemeyi seçmiştim. Herkes babana kol kanat gerdi. Hepsi onun yanında durdu. Ben orospu oldum. Orospu nedir bilir misin? Kocalı kocasız tüm orospular tahta kuruları gibi döküldü ortaya benim bıraktığım enkazın ardından. Hepsi dört elle sarıldılar sana, babana. Senin sürüyle teyzen oldu. Seni sevdiler, yemekler pişirip karnını doyurdular, babanı teselli ettiler, benim orospuluğumu konuşup kendilerini erdemli kıldılar. Kendi evliliklerinden kaçacak cesaretleri olmayınca, benim boşluğuma sığındılar. Hepsi de sığdılar oraya. Kayıp ruhlarına ilaç oldunuz. Kendi boşluklarını sizinle doldurmaya çalıştılar. Kaç tanesi bacaklarını açmıştır babana kim bilir. Erkek ruhunun parçalarını bırakır kadında, kurtulur onlardan, rahatlar. Kadın toplar. İçine yığar. O kadar ruh parçası toplarki sonunda kendi ruhu yok olur, ezilir. Çocuk dediğin o ruhun aynasıdır. İçinden çıkar, kimleri, neleri topladığını sana gösterir. En son ruhunu kime sattığını anlatır. Sen kızım benim ruhuma topladıklarımsın.

Roman Taslakları 2

Bir anda gelir insana. Herşey bir anda olur...ya da öyle sanırsın, çünkü sen ondan önce gelenleri görmemiş, belki görmek istememişsindir. Ama kendine anlatırsın hayatın sana nasıl tokat attığını, farkında bile olmadan sana nasıl çarptığını anlatır durursun. Dön bak bir hayatına. Eksik olan neydi? Görmezden geldiklerin neydi? Kızım bir adam durup dururken evinin bahçesine bir müştemilat neden yapsın ki? Atölye yapacağım orayı dedi, kafasını dinleyecekmiş. İnandın. Öyle istedin. Düşünmedin, kurcalamadın. Sevmezsin kurcalamayı. Bir gün bile sormadın "Anne neden gittin...beni neden bıraktın?" diye. Baban da sormazdı, sormadı. Gittim. Siz de kabullendiniz. Karmaşık işler bunlar kızım. Bunca yıl sonra hala çözemediysem, sen hiç uğraşma. İnsan herşeyi dener, sonra bir sabah uyanır ve vazgeçer. Ölene kadar da anlatırsın nasıl bir sabah uyanıp "bitti bu iş" dediğini. Bir anda gelir o sözler, o anlar...ya da sen öyle sanırsın.

Roman'dan Taslaklar

Hepinizin ne mal olduğunu biliyorum. Hah! Bana bakıp yaşlı bir bunak görüyorsunuz, biliyorum. O gözlerinizdeki bakışı görmediğimi sanıyorsunuz, o acımayla karışmış sıkıntılı bakışları. Bakmak zorunda kalmak ağır geliyor, sevgi sözcükleriyle örtüyorsunuz tiksinmelerinizi. Öperken soğuk dudaklarınız. Görmüyorum sanıyorsunuz, bunadığımı düşünerek ben odada yokmuşum gibi konuşuyorsunuz. Ah kızım ah, sen bu herifle evlenmeyecektin. Ama genç olunca insan dünyayı değiştirebileceğini düşünüyor. Değiştiremedin, sen de bizden biri oluyorsun. İşte hayat bu kadar, bilemedin. Seni izliyorum kaç yıldır. Bilmiyorum sanma. O eski sevgilin denen pezevenke nasıl baktığını görmüyorum sanma. Merak etme o kocan denen herif anlamaz, bilmez kendinizi nasıl birbirinize attığınızı. O zamanlar onun aklı fikri o müştemilattı. Ay o ne bitmez müştemilatmış. Senin kocanın hayatı da hep yarım. Severim kocanı. İyi adam. Biraz dağınık ama kalbi iyidir. Sana dar o kalp, ben hep dedim. Giremedin bir türlü, sığamadın oraya. Aldı adam, hiç atmadı seni dışarıya ama huzursuz yaşadın orada hep. Gittin sonra, sen taşınalı bayağı oldu. Boşluğu farketmeden geldi o karı doldurdu senin bıraktığın her yeri. Güneşli bir sabaha uyandığında anladı seninki senin gittiğini, onun geldiğini. Adam öyle bir adam yavrum, kim var çok da dert etmiyor. Kalbi ferah şimdi, "içimde kelebekler uçuşuyor sanki! O beni çok güldürüyor" dedi pezevenk bir de. Duydum. Senin gözyaşlarını bekledim. Ses gelmedi. Akşam bahçede sigara içerken ağladın, gelemedim yanına. Yıllar önce öğrendim, yaşanması gereken hayatlar yaşanır. Bize sadece şahit olmak düşer.

Ebedi Sevgili - Rafet El Roman

İki göz fırtınalar

Kurtarmam lazım kendimi

içimden geçirdim,

orada, içimde kaldı.

Kıyamet geldi.

Kurtaramadım.

Sadakat bitti.

Dünya açıldı.

Yüreğimde kitlediğim her dalga

taştı. Ebediyen

açılan bir çatlaktan sızdı.

Haykırdım sen severken beni.

Kapadım gözlerimi, diyemedim

söylemek istediklerimi.

Canım acımadı.

Gemiler geldi limana, ben

ayrıldım oradan.

Kara bir yangına doğru

kurtuldum.

Asaleti geride bıraktım.

Bu gece saldım tüm kayıkları,

geri dönmemek üzere verdim

son nefesimi bu limanda.

Ebediyen çıktım o iki taşın arasından. 

Dupduru bir denize doydum.

Suç delilik mi?

Parçalandım, huysuzlaştım.

Hiç olmayacak kürekleri çektim,

olmayacak dalgalara.

Kalbim ilaç,

an şaka,

kahkahalar savurdum yıldırımlara.

Hiç ama hiç bu kadar parçalanmadı gökyüzü
Açık denizlere salıverdim sandığımı.

şarkı kovalamaca

Senden Sonra - Rafet el Roman

Yaram kanıyordu. Gideli çok olmuştu. Kan kokusu odaya dolmuş, duvarlara dolanmıştı. İnanmak zor geliyordu. Ne kadar zor oluyordu kanı durdurmak. Zamanla geçer dedikleri neydi acaba, bu geçmiyordu. Kaçmam gerektiğini biliyordum ama kalkamıyordum. Aynada yere yığılmış aksime baktım. Ne kadar olmuştu? Ne zaman geleceklerdi? Hevesine sıçayım senin diye bağırdım aynadan bana bakan o salağa. Ağırlaşmıştı kolum. Odanın içinde aradım acıyı durduracak birşeyleri. Uyumuşum. Yorgun tanımadık rüyalarda gezindim durdum. Ne kadar yol dolaştım bilmiyorum. Zaman nasıl geçti bilemedim. Heveslendim, istedim, zorlandım, terledim, yükseldim, düştüm. Seni gördüm bir yerde. Telefonla aradım seni, gelmedin. Yaram kanadı, kanadı, kanadı. Yerlere aktı kanlar benim karanlık rüyalarımda. İnandım bu sefer yanmayacağıma. Bu sefer herşey iyi olacaktı. Kaç gün geçti o karanlık boş odada, kaç gün girdim çıktım o rüyalara, bilmiyorum.

Şarkı kovalamaca

Palto

"Neden her gece onu ağaca asıyorsun?"
O'nunla ateşin etrafında oturduğumuz gecelerden birinde sormuştum bu soruyu. Çok soru sormazdım ama içimde biriken merak beni kendi doğrularımdan uzaklaştırmış, içimde cesareti biriktirmiş ve ateşin sıcağına kaptırtmıştı. Günlerdir topladığım cesaret dudaklarımdan geceye döküldüğü anda pişmanlığım kendini göstermişti ve sözlerimi geri koymanın bir yolu olmadığını bilerek sadece yanıt verir diye dua etmiştim.
Uzun bir sessizlik girmişti gecemize. Hastalandığım gecelerde annemin üzerime örttüğü yorganların ağırlığıyla üzerime almıştım o sessizliği.
"Geç oldu. Yarın yolumuz uzun. Uyu biraz." Kalkıp giderken üzerimdeki o ağırlığı da sıyırıp almış, rüzgarı ateşi söndürmüş beni ise gecenin soğuğunda çırılçıplak kalmışım gibi utanç içinde bırakmıştı, neye utandığımı ise bilememiştim.
Ağaçta asılı duran paltoya uzun uzun bakmıştım. Her gece astığı o rengarenk paltosuna benim uyuduğumu düşündüğünde cebinden çıkardığı görünmez acıları diktiğini görmüştüm.  Sabahları ağaçtan aldığında ağaç daha bir yorgun, palto daha bir renkli gelirdi gözüme. Ama o zamanlar henüz zihni hayallerle dolu 14 yaşında bir genç kızdım. Bunlar kimseye anlatamayacağım, utanç veren saçma kurgularım gibi gelirdi bana. Aslında gerçeğe ne kadar yakın olduğumu ancak yıllar sonra O gittiğinde ve tek başıma dolaşmaya başladığımda anlayacaktım. Ama o akşam sorduğum saçma sorunun utancı ile  ateşten kalan korun sıcağına sokulup onu uzaklaştırdığım için kendimi suçlayarak uykuya daldım. Rüyalarımda yine annem vardı...yine palto vardı.

Kirazlı Mescit Sokağı

Kirazlı Mescit sokağı  
Haliç'e doğru iner  
Yoksul ahşap evler  
Cumbalı pencereler 

Hiç gitmedim Kirazlı Mescit sokağına hatta Haliç'e hep uzaktan baktım. Bu satırlarda buldum ben o sokağı, dolaştım onun kaldırım taşlı olduğuna inandığım yollarında. Yoksul bir evin nem kokan, ahşap kokan odalarından girdim, bir sofra kurmuşlardı oturdum, peynir, zeytin, taze ekmek yedim. Cumbalı pencerede yaşlı bir teyze ile oturup biraz hüzne daldım...iyi geldi.

Yol üstünde kadınlar
Oturmuş örgü örer  
Asmalı kahve önünde  
Çatık yüzlü erkekler 

Çıktım sokağa akşamüstüne doğru. Oturdum kapı önündeki kadınların yanına. Çatık yüzlü kocalarından, parasızlıktan, akşama pişecek yemeklerden konuştuk. Bana örgü öğrettiler, çantamda kırmızılı, yeşilli bir atkının başlangıcı, ayrıldım.

Fabrika dönüşü, yorgun bir kırıtmayla  
Geçer solgun giysili kızlar  
Kürtçe bir şeyler konuşur  
Köşe başlarında delikanlılar

Süzüldüm sokak aralarından, kattım kendimi yorgun yollara, solgun giyisilere, köşe başındaki delikanlılara, genç kızlara. Genç oldum bir köşe başında ve usulca ayrıldım altı dakikanın sonuna geldiğimi anladığımda...

Ataol Behramoğlu'nun Kirazlı Mescit Sokağı şiirinden...

Son Anı Bükücü

"Sıra var." Reyhan kapının önünde uzanan insanlara baktı. Kendinden, Selma'dan farklı değillerdi. Kotlu, genç, yaşlı, paralı, parasız.. ama hepsi kendi gibi sıkıntılı.
"Olsun" dedi Selma. Sıranın sonuna geçti. "Saydım. Otuzbeşinci sıradayız"
Reyhan arkadaşının yanına geçti. Çantasını açtı, öndeki cebe akşamdan yerleştirdiği parasını kontrol etti. Çaktırmadan saydı. 1600 dolar. "Paran hazır değil mi?" diye sordu Selma'ya
"Deli misin? Kaç yıldır biriktiriyorum onu bilmiyor musun?" dedi Selma, kahkaha atarak.
Sıradaki yüzlerden bazıları dönüp baktı.
"Bu karanlık, neon ışıklı, Allahın unuttuğu yere neden böyle bir yer açar ki bu kadın" diye fısıldadı Selma. "Parası yok diyemem ki..baksana şuraya 35, bizimle 37. Eder 60 bin dolar!"
"Hem de tek gecede" dedi Reyhan. "Belki o yüzden zengindir" Güldüler, bu sefer sessizce, dikkat çekmemeye gayret ederek.
Bir süre öyle sessizce yan yana durdular. Yavaş ilerliyordu sıra. Girenler haliyle uzun kalıyordu. Zordu anılar. Yerleşmiş, kemikleşmiş, gizlenmiş, saklanmış, başka şekillere girmiş, maskelenmiş anıları bulmak zordu. Bir de onları bükmek, şekillerini değiştirmek, hepten zor olmalıydı.
"Denedim bir keresinde" dedi Selma Reyhan'a sokularak. Reyhan boş boş baktı arkadaşına. "Bükmeyi. Denedim de olmadı. Çok zor iş" Okuduğu sayısız kitap geldi aklına. Yine de becerememişti. Tam dört yıldır mutfak paralarını biriktirip gelmişlerdi bugün. Birisi kapıdan çıktı. Gülümsüyordu. Kimsenin göremediği bir filmi izler gibi dalgın dalgın geçti yanlarından. Gülümsediler birbirlerine. Heyecanla el ele tutuştular ve içeriye giren kadına açılan kapının üzerindeki neon ışığa baktılar beraber. Anı Bükücü yazıyordu.

Gülcancığım dün derste bu lafı etti 'son anı bükücü' dedi. Bütün hikaye gözümün önüne geldi. Kağıdımın kenarına yazdım... 'son anı bükücü' diye. Teşekkür ederim Gülcancığım!